Slider






Mijn reis naar Sydney verliep een stuk anders dan gepland. Ik zou oorspronkelijk met een overstap in Taipei (Taiwan) in Sydney belanden, maar mijn eerste vlucht van Bangkok naar Taipei had zoveel vertraging dat ik mijn overstap naar Sydney niet haalde. Eenmaal in Taipei werden we opgevangen door de vliegtuigmaatschappij China Airlines die maar één optie voor ons had: wachten tot het ochtend werd om met een vlucht via Bali naar Sydney te gaan. Op die manier zouden we ongeveer 24 uur later aankomen. Gelukkig was ik samen met twee Nederlandse meisjes met wie ik de nacht op het vliegveld in Taipei heb doorgebracht. We hadden hiervoor gekozen in plaats van het hotel dat ons werd aangeboden, omdat we daar toch maar drie uur zouden kunnen zijn en we het veel te veel gedoe vonden. Na een lange nacht en een lange rit kwamen we in Bali aan, waar we ook weer acht uur moesten wachten op onze vlucht naar Sydney. Uiteindelijk zijn we van vermoeidheid ook echt maar op de grond gaan liggen.

Drie dagen niet douchen en nauwelijks slapen sloopt je helemaal. Eenmaal in Sydney scheidden de wegen met de drie Nederlandse meisjes waarmee ik uiteindelijk had gereisd. Dat gebeurt nu eenmaal als je zo rondtrekt: je trekt drie dagen met elkaar op en ziet elkaar dan ineens nooit meer. Ik besteedde de hele dag met slapen en douchen in een hostel. Het viel me al meteen op hoe duur Australië is. De kosten per nacht waren hoog en dan moest je ook nog eens betalen voor wifi en een kluisje. Gelukkig was ik daar maar één dag.
Aan het eind van de dag arriveerde ook Timon in Sydney en zag ik hem eindelijk na een maand tijd weer. Hij moest die avond draaien in Sydney, dus ging ik mee naar z’n show. Ook hadden hij en m’n ouders een verrassing voor me: ze hadden een vliegticket geboekt naar het stadje Adelaide, zodat ik de volgende dag mee kon vliegen met Timon naar z’n volgende show. Het waren geweldig gezellige dagen in luxe hotels (eindelijk!) waarin we ook heerlijk uit eten gingen. Toen we maandag weer terug in Sydney waren, nam Timon me mee uit eten naar restaurant Koi (van de chef die derde was geworden bij Masterchef Australië). Het eten – dat vooral om desserts draaide – was echt verrukkelijk. We hebben van alle gerechten een foto gemaakt om iedereen jaloers te maken.

Het is heel lekker om in het moderne Sydney te zijn, waar je echt overal lekker kunt eten en iedereen er classy en opgemaakt bij loopt. Iedereen is hier wel gehaaster dan in Thailand: daar kwam alles wel een keer. Hier komt alles op tijd. Fijn maar soms ook vermoeiend. Ik moet nog wel wennen aan de dure prijzen hier. Sydney zelf is echt fantastisch: hoge, moderne wolkenkrabbers met prachtige parken en natuur eromheen. Overal is het gezellig en druk, maar niet té druk. En elke zaterdag is er vuurwerk. Het is hier altijd feest. Een paar dingen werken in Australië wel anders. Zo is het in Sydney zo dat je na 01:00 de club niet meer inkomt. Wij gaan meestal rond 01:00 in Nederland pas. En na 03:00 wordt er geen drank meer geschonken. Zo willen ze gevaarlijke situaties en dronken mensen op straat voorkomen. Maar volgens mij krijg je er alleen maar chagrijnige mensen en een hoop meer drugverslaafden voor terug.
Morgen begint mijn introductieweek, waarin ik nog meer over Sydney zal ontdekken. Ik zal jullie op de hoogte houden over wat ik te weten kom! X

Het ontdekken van een nieuwe stad: Sydney


Mijn reis naar Sydney verliep een stuk anders dan gepland. Ik zou oorspronkelijk met een overstap in Taipei (Taiwan) in Sydney belanden, maar mijn eerste vlucht van Bangkok naar Taipei had zoveel vertraging dat ik mijn overstap naar Sydney niet haalde. Eenmaal in Taipei werden we opgevangen door de vliegtuigmaatschappij China Airlines die maar één optie voor ons had: wachten tot het ochtend werd om met een vlucht via Bali naar Sydney te gaan. Op die manier zouden we ongeveer 24 uur later aankomen. Gelukkig was ik samen met twee Nederlandse meisjes met wie ik de nacht op het vliegveld in Taipei heb doorgebracht. We hadden hiervoor gekozen in plaats van het hotel dat ons werd aangeboden, omdat we daar toch maar drie uur zouden kunnen zijn en we het veel te veel gedoe vonden. Na een lange nacht en een lange rit kwamen we in Bali aan, waar we ook weer acht uur moesten wachten op onze vlucht naar Sydney. Uiteindelijk zijn we van vermoeidheid ook echt maar op de grond gaan liggen.

Drie dagen niet douchen en nauwelijks slapen sloopt je helemaal. Eenmaal in Sydney scheidden de wegen met de drie Nederlandse meisjes waarmee ik uiteindelijk had gereisd. Dat gebeurt nu eenmaal als je zo rondtrekt: je trekt drie dagen met elkaar op en ziet elkaar dan ineens nooit meer. Ik besteedde de hele dag met slapen en douchen in een hostel. Het viel me al meteen op hoe duur Australië is. De kosten per nacht waren hoog en dan moest je ook nog eens betalen voor wifi en een kluisje. Gelukkig was ik daar maar één dag.
Aan het eind van de dag arriveerde ook Timon in Sydney en zag ik hem eindelijk na een maand tijd weer. Hij moest die avond draaien in Sydney, dus ging ik mee naar z’n show. Ook hadden hij en m’n ouders een verrassing voor me: ze hadden een vliegticket geboekt naar het stadje Adelaide, zodat ik de volgende dag mee kon vliegen met Timon naar z’n volgende show. Het waren geweldig gezellige dagen in luxe hotels (eindelijk!) waarin we ook heerlijk uit eten gingen. Toen we maandag weer terug in Sydney waren, nam Timon me mee uit eten naar restaurant Koi (van de chef die derde was geworden bij Masterchef Australië). Het eten – dat vooral om desserts draaide – was echt verrukkelijk. We hebben van alle gerechten een foto gemaakt om iedereen jaloers te maken.

Het is heel lekker om in het moderne Sydney te zijn, waar je echt overal lekker kunt eten en iedereen er classy en opgemaakt bij loopt. Iedereen is hier wel gehaaster dan in Thailand: daar kwam alles wel een keer. Hier komt alles op tijd. Fijn maar soms ook vermoeiend. Ik moet nog wel wennen aan de dure prijzen hier. Sydney zelf is echt fantastisch: hoge, moderne wolkenkrabbers met prachtige parken en natuur eromheen. Overal is het gezellig en druk, maar niet té druk. En elke zaterdag is er vuurwerk. Het is hier altijd feest. Een paar dingen werken in Australië wel anders. Zo is het in Sydney zo dat je na 01:00 de club niet meer inkomt. Wij gaan meestal rond 01:00 in Nederland pas. En na 03:00 wordt er geen drank meer geschonken. Zo willen ze gevaarlijke situaties en dronken mensen op straat voorkomen. Maar volgens mij krijg je er alleen maar chagrijnige mensen en een hoop meer drugverslaafden voor terug.
Morgen begint mijn introductieweek, waarin ik nog meer over Sydney zal ontdekken. Ik zal jullie op de hoogte houden over wat ik te weten kom! X
read article

 Het eerste slechte nieuws dat ik jullie moet brengen, is dat ik niet heb kunnen duiken. Dit kwam omdat ik precies die vier dagen ziek was en er daarna geen tijd meer was om nog te duiken. Mijn timing is bad as usual. Maar niks aan te doen. Ik wilde liever uitzieken en aansterken voor Australië dan dat ik misschien niet eens meer zou kunnen vliegen. Nu ben ik gelukkig helemaal beter.

 Mijn laatste dagen in Koh Tao heb ik dan ook vooral in bed doorgebracht of ik sleepte een deken mee naar een restaurant verderop. De dag voordat ik wegging – toen ik beter was – hebben we nog wel erg gezellig doorgebracht. Onze Thaise gids Soodjai nam ons mee op een adventure day waar we konden kayakken en snorkelen. Er was ook een mogelijkheid om te gaan cliff jumpen, maar de weg ernaartoe was levensgevaarlijk. Een steile rots met één enkel touw om je aan vast te houden. Zoals altijd zijn situaties die in Nederland onder geen beding legaal zouden zijn, dagelijkse pret voor de Thaisen. Die heb ik dus maar overgeslagen.
Hoewel iedereen waarschijnlijk van mij verwacht dat ik elke avond rijst met spicy kruiden eet, is niks minder waar. Mijn laatste week heb ik vooral doorgebracht met het naar binnen werken van pasta (mijn lievelingseten). Want eerlijk is eerlijk, de Thaise mensen weten wel hoe ze moeten verwesteren. Naast Thaise gerechten is er altijd wel een cheeseburger en een pasta gerecht te vinden. En ze maken heerlijke blauwe kaas pasta of gevulde ravioli! Ik heb ongeveer vijf keer Thais gegeten en dat was voor mij meer dan genoeg voor de komende jaren.
Voor iedereen die aanbevelingen zoekt in Koh Tao: mijn favoriete lounge was The Sunset, met heerlijke zitzakken op het strand en lekkere cocktails. De muziek is daar geweldig, behalve als ze het proberen te remixen. Niemand wist precies waar dat op sloeg. Ook is er een zwembad en komen mensen altijd wel een praatje maken. Er is ook een vuurshow – die zijn echt overal op het eiland – maar de beste vuurshow is te vinden bij Rock bar, hoewel de muziek daar dan weer minder is.
Inmiddels heb ik afscheid genomen van de overgebleven groep. Gelukkig zie ik twee van hun weer in Sydney. We kwamen erachter dat we de introductieweek tegelijkertijd volgen. Nu weet ik in elk geval zeker dat ik er vrienden heb. Ik ben gister naar Bangkok gereisd, waar ik een nacht in een hotel heb geslapen. Nu zit ik op het vliegveld in Bangkok te wachten op mijn vlucht naar Sydney, waar ik met een overstap in Taipei heen zal gaan. De hele rit van Koh Tao naar Sydney zit vol met alle vervoersmiddelen: taxi, bus, boot, trein en vliegtuig. De eerste keer dat ik echt zoveel over moet stappen en zo lang moet reizen, dus ik was (en ben!) wel zenuwachtig. Maar ik laat Thailand achter me voor een nieuwe avontuur in Australië: en daar ben ik helemaal klaar voor.
De laatste dagen was ik al een beetje klaar met Thailand, waar je geen water uit de kraan kan drinken en altijd je wc-papier in een prullenbak naast de wc moet gooien. Het is een heerlijk land, maar ik ben toe aan wat meer luxe. Overal lopen hier zwerfhonden en als ik de deur van m’n kamer even openlaat staan er zo drie zwerfkatten om eten te smeken. En zoals jullie waarschijnlijk weten, heb ik daar iets minder mee. Toch ga ik ook een hoop missen: 7eleven, dé supermarkt van Thailand, met zijn voorverpakte eten waar ik de laatste tijd toch wel echt zin in had. Het gemak van de taxi’s en de vriendelijkheid van de Thaise mensen. De relaxte sfeer op de eilanden, de stranden en het helderblauwe water. De regenboogvissen als je ging snorkelen. Het nooit dragen van sneakers, die echt alleen maar onhandig zijn. Maar in Australië zullen er weer een heleboel nieuwe dingen zijn om heel erg (of juist niet) gehecht aan te raken.

Vrijdagochtend land ik in Sydney en zal ik een nacht doorbrengen in een hostel. Zaterdag zie ik na een hele lange tijd mijn vriend weer, waar ik echt niet op kan wachten!! Ik zal jullie zeker op de hoogte houden van hoe Sydney mij bevalt. X

Goodbye Thailand!


Het eerste slechte nieuws dat ik jullie moet brengen, is dat ik niet heb kunnen duiken. Dit kwam omdat ik precies die vier dagen ziek was en er daarna geen tijd meer was om nog te duiken. Mijn timing is bad as usual. Maar niks aan te doen. Ik wilde liever uitzieken en aansterken voor Australië dan dat ik misschien niet eens meer zou kunnen vliegen. Nu ben ik gelukkig helemaal beter.

 Mijn laatste dagen in Koh Tao heb ik dan ook vooral in bed doorgebracht of ik sleepte een deken mee naar een restaurant verderop. De dag voordat ik wegging – toen ik beter was – hebben we nog wel erg gezellig doorgebracht. Onze Thaise gids Soodjai nam ons mee op een adventure day waar we konden kayakken en snorkelen. Er was ook een mogelijkheid om te gaan cliff jumpen, maar de weg ernaartoe was levensgevaarlijk. Een steile rots met één enkel touw om je aan vast te houden. Zoals altijd zijn situaties die in Nederland onder geen beding legaal zouden zijn, dagelijkse pret voor de Thaisen. Die heb ik dus maar overgeslagen.
Hoewel iedereen waarschijnlijk van mij verwacht dat ik elke avond rijst met spicy kruiden eet, is niks minder waar. Mijn laatste week heb ik vooral doorgebracht met het naar binnen werken van pasta (mijn lievelingseten). Want eerlijk is eerlijk, de Thaise mensen weten wel hoe ze moeten verwesteren. Naast Thaise gerechten is er altijd wel een cheeseburger en een pasta gerecht te vinden. En ze maken heerlijke blauwe kaas pasta of gevulde ravioli! Ik heb ongeveer vijf keer Thais gegeten en dat was voor mij meer dan genoeg voor de komende jaren.
Voor iedereen die aanbevelingen zoekt in Koh Tao: mijn favoriete lounge was The Sunset, met heerlijke zitzakken op het strand en lekkere cocktails. De muziek is daar geweldig, behalve als ze het proberen te remixen. Niemand wist precies waar dat op sloeg. Ook is er een zwembad en komen mensen altijd wel een praatje maken. Er is ook een vuurshow – die zijn echt overal op het eiland – maar de beste vuurshow is te vinden bij Rock bar, hoewel de muziek daar dan weer minder is.
Inmiddels heb ik afscheid genomen van de overgebleven groep. Gelukkig zie ik twee van hun weer in Sydney. We kwamen erachter dat we de introductieweek tegelijkertijd volgen. Nu weet ik in elk geval zeker dat ik er vrienden heb. Ik ben gister naar Bangkok gereisd, waar ik een nacht in een hotel heb geslapen. Nu zit ik op het vliegveld in Bangkok te wachten op mijn vlucht naar Sydney, waar ik met een overstap in Taipei heen zal gaan. De hele rit van Koh Tao naar Sydney zit vol met alle vervoersmiddelen: taxi, bus, boot, trein en vliegtuig. De eerste keer dat ik echt zoveel over moet stappen en zo lang moet reizen, dus ik was (en ben!) wel zenuwachtig. Maar ik laat Thailand achter me voor een nieuwe avontuur in Australië: en daar ben ik helemaal klaar voor.
De laatste dagen was ik al een beetje klaar met Thailand, waar je geen water uit de kraan kan drinken en altijd je wc-papier in een prullenbak naast de wc moet gooien. Het is een heerlijk land, maar ik ben toe aan wat meer luxe. Overal lopen hier zwerfhonden en als ik de deur van m’n kamer even openlaat staan er zo drie zwerfkatten om eten te smeken. En zoals jullie waarschijnlijk weten, heb ik daar iets minder mee. Toch ga ik ook een hoop missen: 7eleven, dé supermarkt van Thailand, met zijn voorverpakte eten waar ik de laatste tijd toch wel echt zin in had. Het gemak van de taxi’s en de vriendelijkheid van de Thaise mensen. De relaxte sfeer op de eilanden, de stranden en het helderblauwe water. De regenboogvissen als je ging snorkelen. Het nooit dragen van sneakers, die echt alleen maar onhandig zijn. Maar in Australië zullen er weer een heleboel nieuwe dingen zijn om heel erg (of juist niet) gehecht aan te raken.

Vrijdagochtend land ik in Sydney en zal ik een nacht doorbrengen in een hostel. Zaterdag zie ik na een hele lange tijd mijn vriend weer, waar ik echt niet op kan wachten!! Ik zal jullie zeker op de hoogte houden van hoe Sydney mij bevalt. X
read article
De Full Moon Party was onze laatste activiteit in Koh Phangan. Op vrijdagavond gingen we ons met alle meiden mooi opmaken, bodypainten en hadden we allemaal onze nieuwe outfits aan. Vanwege het feit dat velen gaan zwemmen en het altijd bloedheet is, bestond mijn outfit uit een heel lang shirt dat ik als jurkje gebruikte. Dit deed bijna iedereen daar. In shoppen had ik helemaal geen zin. Daar is het gewoon echt te heet voor. De 10 minuten die ik voor mijn olifantenshirt moest lopen waren al meer dan voldoende voor de dag. We begonnen de avond met drinken in ons hostel Echo. Aangezien dit hostel van onze organisatie Trutravels is, kregen we gratis buckets en shotjes. Daarna verschoof het feest naar Sandcastle, een lounge aan het strand van de Full Moon Party. Het was er al onwijs druk!  

Met de volle maan aan de hemel gingen we naar het feest. Het kost maar 100 baht, wat gelijk staat aan ongeveer 3 euro. Het hele strand stond nokvol met mensen. Aangezien dansen op het strand vermoeiend én vervelend is, gingen wij naar de Dropinbar om bovenin te dansen en een mooi uitzicht van het feest te hebben. De muziek was er fantastisch. Ik ben eigenlijk helemaal niet meer van de Dropinbar afgekomen. Na 6 uur non stop gedanst te hebben, was ik er wel klaar mee. Ik heb de zonsopgang niet gezien, waar velen toch voor blijven, maar die heeft bijna niemand echt meegemaakt. Het is altijd zo plotseling donker en licht in Thailand.

Op zondag vertrokken we naar Koh Tao, het eiland waar ik nu ben en zal verblijven tot ik naar Australië vlieg. Koh Tao is een prachtig maar klein eiland, dat vroeger een politieke gevangenis was maar nu een toeristisch eiland dat bekend staat om zijn duikcursussen. Koh Tao is Thais voor schildpaddeneiland, omdat het eiland ergens (vergezocht) lijkt op een schildpad en er vroeger veel schildpadden woonden. Ja, ik heb een informatie boekje gekregen en ja, ik had niks beters te doen.

Hier op Koh Tao gaan we opsplitsen met de groep. Op dit moment zit ik met de helft van mijn groep in een andere accommodatie. Vanavond zal de andere helft van de groep vertrekken naar Krabbi, Phi Phi en Phuket. Dit zijn drie eilanden die zeker ook nog op mijn lijstje staan, maar waar ik helaas geen tijd meer voor heb. Het leven met de groep in één kamer en het altijd bij elkaar zijn, maakt dit plotselinge afscheid wel moeilijk. Vooral omdat die helft de gidsen Ollie en Art met zich meenemen en wij niet echt meer een gids hebben nu.
Mijn hoogtepunt op Koh Tao tot nu toe was de wandeling naar de West Coast Viewpoint met drie anderen. We gingen erheen vlak voor zonsondergang. De weg ernaartoe was onwijs steil (het waren haast verticale wegen) en we moesten echt klimmen om er te komen. Helemaal bezweet maar zeer voldaan kwamen we op de rots aan (die we ook nog moesten beklimmen, wat niet mijn sterkste punt blijkt te zijn). Het uitzicht was het echter helemaal waard. Zó prachtig. De hele klim erheen heeft ongeveer een uur geduurd, wat meeviel aangezien wij dachten dat het wel zo'n twee uur zou duren. Op de rots was er op twee mensen na niemand. Heerlijk rustig. Nu eens geen toeristische restaurantjes, maar gewoon stilte. De afdaling was met het donker wat minder prettig, maar ook weer een hele ervaring.


Ook hebben we een taxiboot genomen naar een eilandje vlakbij, genaamd Koh Nangyuan. Dit prachtige eilandje bestaat uit twee bergen met een strand in het midden, die de bergen verbindt. Ook hier ben ik gewandeld naar een viewpoint met prachtig uitzicht. Al die eilanden en kleine eilandjes eromheen geven echt een speciale touch aan Thailand en maken het land zo prachtig.
Morgen ga ik beginnen aan mijn duikcursus om mijn padi (duikbrevet) te halen. De cursus duurt vier dagen, dus tot zondag. Aangezien ik heel erg zeeziek ben, weet ik nog niet of ik in staat ben de cursus af te maken, maar ik ga het zeker proberen. We zijn van plan maandag yoga te gaan doen en scooters te huren. Woensdag is het alweer tijd om mijn weg naar Bangkok te vinden, want donderdag vlieg ik naar Syndey! J Daar kijk ik nu al heel erg naar uit. Hoe ik het duiken vond, dat zal ik jullie zeker later nog vertellen. Tot dan! X

Mijn laatste weken op Koh Tao

De Full Moon Party was onze laatste activiteit in Koh Phangan. Op vrijdagavond gingen we ons met alle meiden mooi opmaken, bodypainten en hadden we allemaal onze nieuwe outfits aan. Vanwege het feit dat velen gaan zwemmen en het altijd bloedheet is, bestond mijn outfit uit een heel lang shirt dat ik als jurkje gebruikte. Dit deed bijna iedereen daar. In shoppen had ik helemaal geen zin. Daar is het gewoon echt te heet voor. De 10 minuten die ik voor mijn olifantenshirt moest lopen waren al meer dan voldoende voor de dag. We begonnen de avond met drinken in ons hostel Echo. Aangezien dit hostel van onze organisatie Trutravels is, kregen we gratis buckets en shotjes. Daarna verschoof het feest naar Sandcastle, een lounge aan het strand van de Full Moon Party. Het was er al onwijs druk!  

Met de volle maan aan de hemel gingen we naar het feest. Het kost maar 100 baht, wat gelijk staat aan ongeveer 3 euro. Het hele strand stond nokvol met mensen. Aangezien dansen op het strand vermoeiend én vervelend is, gingen wij naar de Dropinbar om bovenin te dansen en een mooi uitzicht van het feest te hebben. De muziek was er fantastisch. Ik ben eigenlijk helemaal niet meer van de Dropinbar afgekomen. Na 6 uur non stop gedanst te hebben, was ik er wel klaar mee. Ik heb de zonsopgang niet gezien, waar velen toch voor blijven, maar die heeft bijna niemand echt meegemaakt. Het is altijd zo plotseling donker en licht in Thailand.

Op zondag vertrokken we naar Koh Tao, het eiland waar ik nu ben en zal verblijven tot ik naar Australië vlieg. Koh Tao is een prachtig maar klein eiland, dat vroeger een politieke gevangenis was maar nu een toeristisch eiland dat bekend staat om zijn duikcursussen. Koh Tao is Thais voor schildpaddeneiland, omdat het eiland ergens (vergezocht) lijkt op een schildpad en er vroeger veel schildpadden woonden. Ja, ik heb een informatie boekje gekregen en ja, ik had niks beters te doen.

Hier op Koh Tao gaan we opsplitsen met de groep. Op dit moment zit ik met de helft van mijn groep in een andere accommodatie. Vanavond zal de andere helft van de groep vertrekken naar Krabbi, Phi Phi en Phuket. Dit zijn drie eilanden die zeker ook nog op mijn lijstje staan, maar waar ik helaas geen tijd meer voor heb. Het leven met de groep in één kamer en het altijd bij elkaar zijn, maakt dit plotselinge afscheid wel moeilijk. Vooral omdat die helft de gidsen Ollie en Art met zich meenemen en wij niet echt meer een gids hebben nu.
Mijn hoogtepunt op Koh Tao tot nu toe was de wandeling naar de West Coast Viewpoint met drie anderen. We gingen erheen vlak voor zonsondergang. De weg ernaartoe was onwijs steil (het waren haast verticale wegen) en we moesten echt klimmen om er te komen. Helemaal bezweet maar zeer voldaan kwamen we op de rots aan (die we ook nog moesten beklimmen, wat niet mijn sterkste punt blijkt te zijn). Het uitzicht was het echter helemaal waard. Zó prachtig. De hele klim erheen heeft ongeveer een uur geduurd, wat meeviel aangezien wij dachten dat het wel zo'n twee uur zou duren. Op de rots was er op twee mensen na niemand. Heerlijk rustig. Nu eens geen toeristische restaurantjes, maar gewoon stilte. De afdaling was met het donker wat minder prettig, maar ook weer een hele ervaring.


Ook hebben we een taxiboot genomen naar een eilandje vlakbij, genaamd Koh Nangyuan. Dit prachtige eilandje bestaat uit twee bergen met een strand in het midden, die de bergen verbindt. Ook hier ben ik gewandeld naar een viewpoint met prachtig uitzicht. Al die eilanden en kleine eilandjes eromheen geven echt een speciale touch aan Thailand en maken het land zo prachtig.
Morgen ga ik beginnen aan mijn duikcursus om mijn padi (duikbrevet) te halen. De cursus duurt vier dagen, dus tot zondag. Aangezien ik heel erg zeeziek ben, weet ik nog niet of ik in staat ben de cursus af te maken, maar ik ga het zeker proberen. We zijn van plan maandag yoga te gaan doen en scooters te huren. Woensdag is het alweer tijd om mijn weg naar Bangkok te vinden, want donderdag vlieg ik naar Syndey! J Daar kijk ik nu al heel erg naar uit. Hoe ik het duiken vond, dat zal ik jullie zeker later nog vertellen. Tot dan! X
read article
Abonneren op: Reacties (Atom)

Latest Instagrams

© Veronique in new places. Design by Fearne.