Mijn reis naar Sydney verliep een stuk anders dan gepland. Ik zou oorspronkelijk met een overstap in Taipei (Taiwan) in Sydney belanden, maar mijn eerste vlucht van Bangkok naar Taipei had zoveel vertraging dat ik mijn overstap naar Sydney niet haalde. Eenmaal in Taipei werden we opgevangen door de vliegtuigmaatschappij China Airlines die maar één optie voor ons had: wachten tot het ochtend werd om met een vlucht via Bali naar Sydney te gaan. Op die manier zouden we ongeveer 24 uur later aankomen. Gelukkig was ik samen met twee Nederlandse meisjes met wie ik de nacht op het vliegveld in Taipei heb doorgebracht. We hadden hiervoor gekozen in plaats van het hotel dat ons werd aangeboden, omdat we daar toch maar drie uur zouden kunnen zijn en we het veel te veel gedoe vonden. Na een lange nacht en een lange rit kwamen we in Bali aan, waar we ook weer acht uur moesten wachten op onze vlucht naar Sydney. Uiteindelijk zijn we van vermoeidheid ook echt maar op de grond gaan liggen.

Drie dagen niet douchen en nauwelijks slapen sloopt je helemaal. Eenmaal in Sydney scheidden de wegen met de drie Nederlandse meisjes waarmee ik uiteindelijk had gereisd. Dat gebeurt nu eenmaal als je zo rondtrekt: je trekt drie dagen met elkaar op en ziet elkaar dan ineens nooit meer. Ik besteedde de hele dag met slapen en douchen in een hostel. Het viel me al meteen op hoe duur Australië is. De kosten per nacht waren hoog en dan moest je ook nog eens betalen voor wifi en een kluisje. Gelukkig was ik daar maar één dag.
Aan het eind van de dag arriveerde ook Timon in Sydney en zag ik hem eindelijk na een maand tijd weer. Hij moest die avond draaien in Sydney, dus ging ik mee naar z’n show. Ook hadden hij en m’n ouders een verrassing voor me: ze hadden een vliegticket geboekt naar het stadje Adelaide, zodat ik de volgende dag mee kon vliegen met Timon naar z’n volgende show. Het waren geweldig gezellige dagen in luxe hotels (eindelijk!) waarin we ook heerlijk uit eten gingen. Toen we maandag weer terug in Sydney waren, nam Timon me mee uit eten naar restaurant Koi (van de chef die derde was geworden bij Masterchef Australië). Het eten – dat vooral om desserts draaide – was echt verrukkelijk. We hebben van alle gerechten een foto gemaakt om iedereen jaloers te maken.

Het is heel lekker om in het moderne Sydney te zijn, waar je echt overal lekker kunt eten en iedereen er classy en opgemaakt bij loopt. Iedereen is hier wel gehaaster dan in Thailand: daar kwam alles wel een keer. Hier komt alles op tijd. Fijn maar soms ook vermoeiend. Ik moet nog wel wennen aan de dure prijzen hier. Sydney zelf is echt fantastisch: hoge, moderne wolkenkrabbers met prachtige parken en natuur eromheen. Overal is het gezellig en druk, maar niet té druk. En elke zaterdag is er vuurwerk. Het is hier altijd feest. Een paar dingen werken in Australië wel anders. Zo is het in Sydney zo dat je na 01:00 de club niet meer inkomt. Wij gaan meestal rond 01:00 in Nederland pas. En na 03:00 wordt er geen drank meer geschonken. Zo willen ze gevaarlijke situaties en dronken mensen op straat voorkomen. Maar volgens mij krijg je er alleen maar chagrijnige mensen en een hoop meer drugverslaafden voor terug.
Morgen begint mijn introductieweek, waarin ik nog meer over Sydney zal ontdekken. Ik zal jullie op de hoogte houden over wat ik te weten kom! X

Het ontdekken van een nieuwe stad: Sydney


Mijn reis naar Sydney verliep een stuk anders dan gepland. Ik zou oorspronkelijk met een overstap in Taipei (Taiwan) in Sydney belanden, maar mijn eerste vlucht van Bangkok naar Taipei had zoveel vertraging dat ik mijn overstap naar Sydney niet haalde. Eenmaal in Taipei werden we opgevangen door de vliegtuigmaatschappij China Airlines die maar één optie voor ons had: wachten tot het ochtend werd om met een vlucht via Bali naar Sydney te gaan. Op die manier zouden we ongeveer 24 uur later aankomen. Gelukkig was ik samen met twee Nederlandse meisjes met wie ik de nacht op het vliegveld in Taipei heb doorgebracht. We hadden hiervoor gekozen in plaats van het hotel dat ons werd aangeboden, omdat we daar toch maar drie uur zouden kunnen zijn en we het veel te veel gedoe vonden. Na een lange nacht en een lange rit kwamen we in Bali aan, waar we ook weer acht uur moesten wachten op onze vlucht naar Sydney. Uiteindelijk zijn we van vermoeidheid ook echt maar op de grond gaan liggen.

Drie dagen niet douchen en nauwelijks slapen sloopt je helemaal. Eenmaal in Sydney scheidden de wegen met de drie Nederlandse meisjes waarmee ik uiteindelijk had gereisd. Dat gebeurt nu eenmaal als je zo rondtrekt: je trekt drie dagen met elkaar op en ziet elkaar dan ineens nooit meer. Ik besteedde de hele dag met slapen en douchen in een hostel. Het viel me al meteen op hoe duur Australië is. De kosten per nacht waren hoog en dan moest je ook nog eens betalen voor wifi en een kluisje. Gelukkig was ik daar maar één dag.
Aan het eind van de dag arriveerde ook Timon in Sydney en zag ik hem eindelijk na een maand tijd weer. Hij moest die avond draaien in Sydney, dus ging ik mee naar z’n show. Ook hadden hij en m’n ouders een verrassing voor me: ze hadden een vliegticket geboekt naar het stadje Adelaide, zodat ik de volgende dag mee kon vliegen met Timon naar z’n volgende show. Het waren geweldig gezellige dagen in luxe hotels (eindelijk!) waarin we ook heerlijk uit eten gingen. Toen we maandag weer terug in Sydney waren, nam Timon me mee uit eten naar restaurant Koi (van de chef die derde was geworden bij Masterchef Australië). Het eten – dat vooral om desserts draaide – was echt verrukkelijk. We hebben van alle gerechten een foto gemaakt om iedereen jaloers te maken.

Het is heel lekker om in het moderne Sydney te zijn, waar je echt overal lekker kunt eten en iedereen er classy en opgemaakt bij loopt. Iedereen is hier wel gehaaster dan in Thailand: daar kwam alles wel een keer. Hier komt alles op tijd. Fijn maar soms ook vermoeiend. Ik moet nog wel wennen aan de dure prijzen hier. Sydney zelf is echt fantastisch: hoge, moderne wolkenkrabbers met prachtige parken en natuur eromheen. Overal is het gezellig en druk, maar niet té druk. En elke zaterdag is er vuurwerk. Het is hier altijd feest. Een paar dingen werken in Australië wel anders. Zo is het in Sydney zo dat je na 01:00 de club niet meer inkomt. Wij gaan meestal rond 01:00 in Nederland pas. En na 03:00 wordt er geen drank meer geschonken. Zo willen ze gevaarlijke situaties en dronken mensen op straat voorkomen. Maar volgens mij krijg je er alleen maar chagrijnige mensen en een hoop meer drugverslaafden voor terug.
Morgen begint mijn introductieweek, waarin ik nog meer over Sydney zal ontdekken. Ik zal jullie op de hoogte houden over wat ik te weten kom! X
read article

 Het eerste slechte nieuws dat ik jullie moet brengen, is dat ik niet heb kunnen duiken. Dit kwam omdat ik precies die vier dagen ziek was en er daarna geen tijd meer was om nog te duiken. Mijn timing is bad as usual. Maar niks aan te doen. Ik wilde liever uitzieken en aansterken voor Australië dan dat ik misschien niet eens meer zou kunnen vliegen. Nu ben ik gelukkig helemaal beter.

 Mijn laatste dagen in Koh Tao heb ik dan ook vooral in bed doorgebracht of ik sleepte een deken mee naar een restaurant verderop. De dag voordat ik wegging – toen ik beter was – hebben we nog wel erg gezellig doorgebracht. Onze Thaise gids Soodjai nam ons mee op een adventure day waar we konden kayakken en snorkelen. Er was ook een mogelijkheid om te gaan cliff jumpen, maar de weg ernaartoe was levensgevaarlijk. Een steile rots met één enkel touw om je aan vast te houden. Zoals altijd zijn situaties die in Nederland onder geen beding legaal zouden zijn, dagelijkse pret voor de Thaisen. Die heb ik dus maar overgeslagen.
Hoewel iedereen waarschijnlijk van mij verwacht dat ik elke avond rijst met spicy kruiden eet, is niks minder waar. Mijn laatste week heb ik vooral doorgebracht met het naar binnen werken van pasta (mijn lievelingseten). Want eerlijk is eerlijk, de Thaise mensen weten wel hoe ze moeten verwesteren. Naast Thaise gerechten is er altijd wel een cheeseburger en een pasta gerecht te vinden. En ze maken heerlijke blauwe kaas pasta of gevulde ravioli! Ik heb ongeveer vijf keer Thais gegeten en dat was voor mij meer dan genoeg voor de komende jaren.
Voor iedereen die aanbevelingen zoekt in Koh Tao: mijn favoriete lounge was The Sunset, met heerlijke zitzakken op het strand en lekkere cocktails. De muziek is daar geweldig, behalve als ze het proberen te remixen. Niemand wist precies waar dat op sloeg. Ook is er een zwembad en komen mensen altijd wel een praatje maken. Er is ook een vuurshow – die zijn echt overal op het eiland – maar de beste vuurshow is te vinden bij Rock bar, hoewel de muziek daar dan weer minder is.
Inmiddels heb ik afscheid genomen van de overgebleven groep. Gelukkig zie ik twee van hun weer in Sydney. We kwamen erachter dat we de introductieweek tegelijkertijd volgen. Nu weet ik in elk geval zeker dat ik er vrienden heb. Ik ben gister naar Bangkok gereisd, waar ik een nacht in een hotel heb geslapen. Nu zit ik op het vliegveld in Bangkok te wachten op mijn vlucht naar Sydney, waar ik met een overstap in Taipei heen zal gaan. De hele rit van Koh Tao naar Sydney zit vol met alle vervoersmiddelen: taxi, bus, boot, trein en vliegtuig. De eerste keer dat ik echt zoveel over moet stappen en zo lang moet reizen, dus ik was (en ben!) wel zenuwachtig. Maar ik laat Thailand achter me voor een nieuwe avontuur in Australië: en daar ben ik helemaal klaar voor.
De laatste dagen was ik al een beetje klaar met Thailand, waar je geen water uit de kraan kan drinken en altijd je wc-papier in een prullenbak naast de wc moet gooien. Het is een heerlijk land, maar ik ben toe aan wat meer luxe. Overal lopen hier zwerfhonden en als ik de deur van m’n kamer even openlaat staan er zo drie zwerfkatten om eten te smeken. En zoals jullie waarschijnlijk weten, heb ik daar iets minder mee. Toch ga ik ook een hoop missen: 7eleven, dé supermarkt van Thailand, met zijn voorverpakte eten waar ik de laatste tijd toch wel echt zin in had. Het gemak van de taxi’s en de vriendelijkheid van de Thaise mensen. De relaxte sfeer op de eilanden, de stranden en het helderblauwe water. De regenboogvissen als je ging snorkelen. Het nooit dragen van sneakers, die echt alleen maar onhandig zijn. Maar in Australië zullen er weer een heleboel nieuwe dingen zijn om heel erg (of juist niet) gehecht aan te raken.

Vrijdagochtend land ik in Sydney en zal ik een nacht doorbrengen in een hostel. Zaterdag zie ik na een hele lange tijd mijn vriend weer, waar ik echt niet op kan wachten!! Ik zal jullie zeker op de hoogte houden van hoe Sydney mij bevalt. X

Goodbye Thailand!


Het eerste slechte nieuws dat ik jullie moet brengen, is dat ik niet heb kunnen duiken. Dit kwam omdat ik precies die vier dagen ziek was en er daarna geen tijd meer was om nog te duiken. Mijn timing is bad as usual. Maar niks aan te doen. Ik wilde liever uitzieken en aansterken voor Australië dan dat ik misschien niet eens meer zou kunnen vliegen. Nu ben ik gelukkig helemaal beter.

 Mijn laatste dagen in Koh Tao heb ik dan ook vooral in bed doorgebracht of ik sleepte een deken mee naar een restaurant verderop. De dag voordat ik wegging – toen ik beter was – hebben we nog wel erg gezellig doorgebracht. Onze Thaise gids Soodjai nam ons mee op een adventure day waar we konden kayakken en snorkelen. Er was ook een mogelijkheid om te gaan cliff jumpen, maar de weg ernaartoe was levensgevaarlijk. Een steile rots met één enkel touw om je aan vast te houden. Zoals altijd zijn situaties die in Nederland onder geen beding legaal zouden zijn, dagelijkse pret voor de Thaisen. Die heb ik dus maar overgeslagen.
Hoewel iedereen waarschijnlijk van mij verwacht dat ik elke avond rijst met spicy kruiden eet, is niks minder waar. Mijn laatste week heb ik vooral doorgebracht met het naar binnen werken van pasta (mijn lievelingseten). Want eerlijk is eerlijk, de Thaise mensen weten wel hoe ze moeten verwesteren. Naast Thaise gerechten is er altijd wel een cheeseburger en een pasta gerecht te vinden. En ze maken heerlijke blauwe kaas pasta of gevulde ravioli! Ik heb ongeveer vijf keer Thais gegeten en dat was voor mij meer dan genoeg voor de komende jaren.
Voor iedereen die aanbevelingen zoekt in Koh Tao: mijn favoriete lounge was The Sunset, met heerlijke zitzakken op het strand en lekkere cocktails. De muziek is daar geweldig, behalve als ze het proberen te remixen. Niemand wist precies waar dat op sloeg. Ook is er een zwembad en komen mensen altijd wel een praatje maken. Er is ook een vuurshow – die zijn echt overal op het eiland – maar de beste vuurshow is te vinden bij Rock bar, hoewel de muziek daar dan weer minder is.
Inmiddels heb ik afscheid genomen van de overgebleven groep. Gelukkig zie ik twee van hun weer in Sydney. We kwamen erachter dat we de introductieweek tegelijkertijd volgen. Nu weet ik in elk geval zeker dat ik er vrienden heb. Ik ben gister naar Bangkok gereisd, waar ik een nacht in een hotel heb geslapen. Nu zit ik op het vliegveld in Bangkok te wachten op mijn vlucht naar Sydney, waar ik met een overstap in Taipei heen zal gaan. De hele rit van Koh Tao naar Sydney zit vol met alle vervoersmiddelen: taxi, bus, boot, trein en vliegtuig. De eerste keer dat ik echt zoveel over moet stappen en zo lang moet reizen, dus ik was (en ben!) wel zenuwachtig. Maar ik laat Thailand achter me voor een nieuwe avontuur in Australië: en daar ben ik helemaal klaar voor.
De laatste dagen was ik al een beetje klaar met Thailand, waar je geen water uit de kraan kan drinken en altijd je wc-papier in een prullenbak naast de wc moet gooien. Het is een heerlijk land, maar ik ben toe aan wat meer luxe. Overal lopen hier zwerfhonden en als ik de deur van m’n kamer even openlaat staan er zo drie zwerfkatten om eten te smeken. En zoals jullie waarschijnlijk weten, heb ik daar iets minder mee. Toch ga ik ook een hoop missen: 7eleven, dé supermarkt van Thailand, met zijn voorverpakte eten waar ik de laatste tijd toch wel echt zin in had. Het gemak van de taxi’s en de vriendelijkheid van de Thaise mensen. De relaxte sfeer op de eilanden, de stranden en het helderblauwe water. De regenboogvissen als je ging snorkelen. Het nooit dragen van sneakers, die echt alleen maar onhandig zijn. Maar in Australië zullen er weer een heleboel nieuwe dingen zijn om heel erg (of juist niet) gehecht aan te raken.

Vrijdagochtend land ik in Sydney en zal ik een nacht doorbrengen in een hostel. Zaterdag zie ik na een hele lange tijd mijn vriend weer, waar ik echt niet op kan wachten!! Ik zal jullie zeker op de hoogte houden van hoe Sydney mij bevalt. X
read article
De Full Moon Party was onze laatste activiteit in Koh Phangan. Op vrijdagavond gingen we ons met alle meiden mooi opmaken, bodypainten en hadden we allemaal onze nieuwe outfits aan. Vanwege het feit dat velen gaan zwemmen en het altijd bloedheet is, bestond mijn outfit uit een heel lang shirt dat ik als jurkje gebruikte. Dit deed bijna iedereen daar. In shoppen had ik helemaal geen zin. Daar is het gewoon echt te heet voor. De 10 minuten die ik voor mijn olifantenshirt moest lopen waren al meer dan voldoende voor de dag. We begonnen de avond met drinken in ons hostel Echo. Aangezien dit hostel van onze organisatie Trutravels is, kregen we gratis buckets en shotjes. Daarna verschoof het feest naar Sandcastle, een lounge aan het strand van de Full Moon Party. Het was er al onwijs druk!  

Met de volle maan aan de hemel gingen we naar het feest. Het kost maar 100 baht, wat gelijk staat aan ongeveer 3 euro. Het hele strand stond nokvol met mensen. Aangezien dansen op het strand vermoeiend én vervelend is, gingen wij naar de Dropinbar om bovenin te dansen en een mooi uitzicht van het feest te hebben. De muziek was er fantastisch. Ik ben eigenlijk helemaal niet meer van de Dropinbar afgekomen. Na 6 uur non stop gedanst te hebben, was ik er wel klaar mee. Ik heb de zonsopgang niet gezien, waar velen toch voor blijven, maar die heeft bijna niemand echt meegemaakt. Het is altijd zo plotseling donker en licht in Thailand.

Op zondag vertrokken we naar Koh Tao, het eiland waar ik nu ben en zal verblijven tot ik naar Australië vlieg. Koh Tao is een prachtig maar klein eiland, dat vroeger een politieke gevangenis was maar nu een toeristisch eiland dat bekend staat om zijn duikcursussen. Koh Tao is Thais voor schildpaddeneiland, omdat het eiland ergens (vergezocht) lijkt op een schildpad en er vroeger veel schildpadden woonden. Ja, ik heb een informatie boekje gekregen en ja, ik had niks beters te doen.

Hier op Koh Tao gaan we opsplitsen met de groep. Op dit moment zit ik met de helft van mijn groep in een andere accommodatie. Vanavond zal de andere helft van de groep vertrekken naar Krabbi, Phi Phi en Phuket. Dit zijn drie eilanden die zeker ook nog op mijn lijstje staan, maar waar ik helaas geen tijd meer voor heb. Het leven met de groep in één kamer en het altijd bij elkaar zijn, maakt dit plotselinge afscheid wel moeilijk. Vooral omdat die helft de gidsen Ollie en Art met zich meenemen en wij niet echt meer een gids hebben nu.
Mijn hoogtepunt op Koh Tao tot nu toe was de wandeling naar de West Coast Viewpoint met drie anderen. We gingen erheen vlak voor zonsondergang. De weg ernaartoe was onwijs steil (het waren haast verticale wegen) en we moesten echt klimmen om er te komen. Helemaal bezweet maar zeer voldaan kwamen we op de rots aan (die we ook nog moesten beklimmen, wat niet mijn sterkste punt blijkt te zijn). Het uitzicht was het echter helemaal waard. Zó prachtig. De hele klim erheen heeft ongeveer een uur geduurd, wat meeviel aangezien wij dachten dat het wel zo'n twee uur zou duren. Op de rots was er op twee mensen na niemand. Heerlijk rustig. Nu eens geen toeristische restaurantjes, maar gewoon stilte. De afdaling was met het donker wat minder prettig, maar ook weer een hele ervaring.


Ook hebben we een taxiboot genomen naar een eilandje vlakbij, genaamd Koh Nangyuan. Dit prachtige eilandje bestaat uit twee bergen met een strand in het midden, die de bergen verbindt. Ook hier ben ik gewandeld naar een viewpoint met prachtig uitzicht. Al die eilanden en kleine eilandjes eromheen geven echt een speciale touch aan Thailand en maken het land zo prachtig.
Morgen ga ik beginnen aan mijn duikcursus om mijn padi (duikbrevet) te halen. De cursus duurt vier dagen, dus tot zondag. Aangezien ik heel erg zeeziek ben, weet ik nog niet of ik in staat ben de cursus af te maken, maar ik ga het zeker proberen. We zijn van plan maandag yoga te gaan doen en scooters te huren. Woensdag is het alweer tijd om mijn weg naar Bangkok te vinden, want donderdag vlieg ik naar Syndey! J Daar kijk ik nu al heel erg naar uit. Hoe ik het duiken vond, dat zal ik jullie zeker later nog vertellen. Tot dan! X

Mijn laatste weken op Koh Tao

De Full Moon Party was onze laatste activiteit in Koh Phangan. Op vrijdagavond gingen we ons met alle meiden mooi opmaken, bodypainten en hadden we allemaal onze nieuwe outfits aan. Vanwege het feit dat velen gaan zwemmen en het altijd bloedheet is, bestond mijn outfit uit een heel lang shirt dat ik als jurkje gebruikte. Dit deed bijna iedereen daar. In shoppen had ik helemaal geen zin. Daar is het gewoon echt te heet voor. De 10 minuten die ik voor mijn olifantenshirt moest lopen waren al meer dan voldoende voor de dag. We begonnen de avond met drinken in ons hostel Echo. Aangezien dit hostel van onze organisatie Trutravels is, kregen we gratis buckets en shotjes. Daarna verschoof het feest naar Sandcastle, een lounge aan het strand van de Full Moon Party. Het was er al onwijs druk!  

Met de volle maan aan de hemel gingen we naar het feest. Het kost maar 100 baht, wat gelijk staat aan ongeveer 3 euro. Het hele strand stond nokvol met mensen. Aangezien dansen op het strand vermoeiend én vervelend is, gingen wij naar de Dropinbar om bovenin te dansen en een mooi uitzicht van het feest te hebben. De muziek was er fantastisch. Ik ben eigenlijk helemaal niet meer van de Dropinbar afgekomen. Na 6 uur non stop gedanst te hebben, was ik er wel klaar mee. Ik heb de zonsopgang niet gezien, waar velen toch voor blijven, maar die heeft bijna niemand echt meegemaakt. Het is altijd zo plotseling donker en licht in Thailand.

Op zondag vertrokken we naar Koh Tao, het eiland waar ik nu ben en zal verblijven tot ik naar Australië vlieg. Koh Tao is een prachtig maar klein eiland, dat vroeger een politieke gevangenis was maar nu een toeristisch eiland dat bekend staat om zijn duikcursussen. Koh Tao is Thais voor schildpaddeneiland, omdat het eiland ergens (vergezocht) lijkt op een schildpad en er vroeger veel schildpadden woonden. Ja, ik heb een informatie boekje gekregen en ja, ik had niks beters te doen.

Hier op Koh Tao gaan we opsplitsen met de groep. Op dit moment zit ik met de helft van mijn groep in een andere accommodatie. Vanavond zal de andere helft van de groep vertrekken naar Krabbi, Phi Phi en Phuket. Dit zijn drie eilanden die zeker ook nog op mijn lijstje staan, maar waar ik helaas geen tijd meer voor heb. Het leven met de groep in één kamer en het altijd bij elkaar zijn, maakt dit plotselinge afscheid wel moeilijk. Vooral omdat die helft de gidsen Ollie en Art met zich meenemen en wij niet echt meer een gids hebben nu.
Mijn hoogtepunt op Koh Tao tot nu toe was de wandeling naar de West Coast Viewpoint met drie anderen. We gingen erheen vlak voor zonsondergang. De weg ernaartoe was onwijs steil (het waren haast verticale wegen) en we moesten echt klimmen om er te komen. Helemaal bezweet maar zeer voldaan kwamen we op de rots aan (die we ook nog moesten beklimmen, wat niet mijn sterkste punt blijkt te zijn). Het uitzicht was het echter helemaal waard. Zó prachtig. De hele klim erheen heeft ongeveer een uur geduurd, wat meeviel aangezien wij dachten dat het wel zo'n twee uur zou duren. Op de rots was er op twee mensen na niemand. Heerlijk rustig. Nu eens geen toeristische restaurantjes, maar gewoon stilte. De afdaling was met het donker wat minder prettig, maar ook weer een hele ervaring.


Ook hebben we een taxiboot genomen naar een eilandje vlakbij, genaamd Koh Nangyuan. Dit prachtige eilandje bestaat uit twee bergen met een strand in het midden, die de bergen verbindt. Ook hier ben ik gewandeld naar een viewpoint met prachtig uitzicht. Al die eilanden en kleine eilandjes eromheen geven echt een speciale touch aan Thailand en maken het land zo prachtig.
Morgen ga ik beginnen aan mijn duikcursus om mijn padi (duikbrevet) te halen. De cursus duurt vier dagen, dus tot zondag. Aangezien ik heel erg zeeziek ben, weet ik nog niet of ik in staat ben de cursus af te maken, maar ik ga het zeker proberen. We zijn van plan maandag yoga te gaan doen en scooters te huren. Woensdag is het alweer tijd om mijn weg naar Bangkok te vinden, want donderdag vlieg ik naar Syndey! J Daar kijk ik nu al heel erg naar uit. Hoe ik het duiken vond, dat zal ik jullie zeker later nog vertellen. Tot dan! X
read article

De chille sfeer in Thailand: daar kan ik wel aan wennen. Overal zit je met je voeten in het zand en als je een drankje bestelt aan de bar maken de meeste mensen wel even een praatje met je. Zegt de ferry om 2 uur te vertrekken, dan kan dit ook zomaar 3 uur worden. Heb je even geen zin in iedereen, dan trek je je ergens terug. Wil je gezelligheid, dan heb je zo tien mensen om je heen. De dagen hier gaan heel snel, die zijn echt zo om. Maar als ik me bedenk dat ik hier pas bijna twee weken zit, dan vind ik dat wel weer heel kort. Het voelt alsof ik al een maand in Thailand verblijf en al weet hoe de meeste dingen hier werken.
Onze volgende stop na Bottle Beach was Echo Beach. Dit strand ligt dichtbij Haad Rin: het strand waar vrijdag de beroemde Full Moon Party zal plaatsvinden. Echo Beach is obviously minder mooi dan het exclusieve, rustige Bottle Beach. Maar Echo Beach beschikt wel over winkeltjes dichtbij en ook over de Echo Beach Bar & Hostel, die van Trutravels is. Trutravels is de organisatie waarmee ik nu rondreis. Eind deze week zal ik samengaan met Xtreme Gap, de organisatie waar ik origineel mee geboekt heb. Alle reisorganisaties hier werken een beetje samen om het samenstellen van programma’s te vergemakkelijken.
De groep is nog steeds onwijs gezellig en ik leer iedereen steeds beter kennen. Helaas worden we dus wel eind deze week opgesplitst. De helft gaat mij mee op de Xtreme Gap-trip, een deel blijft bij Trutravels en een ander deel gaat naar huis of zelf verder reizen. Mijn vrienden hier noemen me inmiddels maar V, omdat Veronique voor sommige heel moeilijk uit te spreken is. Een paar proberen het wel, maar alleen de Nederlandse Britt en de Frans-sprekende Fred slagen er eigenlijk in. Ik luister nu wel ook naar V, voor als je me ooit anders mocht willen noemen.
Op Echo Beach hebben we een boot party-dag gehad. De hele dag op een boot feesten en zwemmen. Natuurlijk legden we ook bij een paar mooie stranden aan en hebben we een waterval beklommen. We hebben gefeest op het strand van Haad Rin, waar een klein jongetje met vuursticks een show zat op te voeren. Mijn tourgids Ollie bedacht toen dat het heel leuk zou zijn als ik in het midden zou gaan staan en dat jongetje het vuur om mij heen zou zwaaien. Zonder mij te vertellen wat het plan was. Anderen gingen touwtjespringen in een heel groot springtouw dat in vlammend vuur was gedrenkt. Doodeng! Dat durfde ik niet.  
Ook hebben we een avondje rustig aan gedaan. Lekker een film kijken in een bioscoop die we hadden afgehuurd. Dat kan kennelijk zomaar in Thailand. De bioscoop is hier zo anders dan in Nederland. Je wacht van tevoren in een hele mooie jungle-omgeving met lichtjes in de bomen en een kampvuur. Overal zijn kleine, schattige paadjes en stroomt er water langs je heen. Je kunt er echt van alles halen: van popcorn tot cheesecake tot hele maaltijden als eggs benedict en sandwiches. Ook zijn er allerlei smoothies, detox teas en sapjes. De bioscoopzaal zelf is een heerlijke chill louge waar je ligt op zachte kussens. Iedereen krijgt een eigen koptelefoon voor het geluid. Zo’n bioscoop zouden we nou ook in Nederland moeten hebben!
Daarnaast zijn we ook nog een dagje naar de Slip n Fly geweest. Dat is een waterattractiepark met drie glijbanen. Bij twee glijbanen word je de lucht in gelanceerd voordat je in het water belandt. Ik heb het één keer gedaan en m’n billen doen er nog steeds pijn van! Maar je moet het zeker een keer gedaan hebben. Ook hebben we een Wipe Out challenge gedaan, wat ik dus helemaal niet kan aangezien ik nooit sport of me beweeg. Ik eindigde dan ook heel tevreden bij het restaurant met een wrap en nachos.
Donderdagavond zijn we naar de Jungle Party geweest: een klein festival in de jungle. Het was er echt prachtig, maar de drankjes wel belachelijk duur. Vanavond vindt de Full Moon Party plaats, waar we allemaal al de hele week naar uitkijken. Wil je weten hoe het feest van de maand is geweest? Blijf dan zeker lezen! X

Het leven in Koh Phangan


De chille sfeer in Thailand: daar kan ik wel aan wennen. Overal zit je met je voeten in het zand en als je een drankje bestelt aan de bar maken de meeste mensen wel even een praatje met je. Zegt de ferry om 2 uur te vertrekken, dan kan dit ook zomaar 3 uur worden. Heb je even geen zin in iedereen, dan trek je je ergens terug. Wil je gezelligheid, dan heb je zo tien mensen om je heen. De dagen hier gaan heel snel, die zijn echt zo om. Maar als ik me bedenk dat ik hier pas bijna twee weken zit, dan vind ik dat wel weer heel kort. Het voelt alsof ik al een maand in Thailand verblijf en al weet hoe de meeste dingen hier werken.
Onze volgende stop na Bottle Beach was Echo Beach. Dit strand ligt dichtbij Haad Rin: het strand waar vrijdag de beroemde Full Moon Party zal plaatsvinden. Echo Beach is obviously minder mooi dan het exclusieve, rustige Bottle Beach. Maar Echo Beach beschikt wel over winkeltjes dichtbij en ook over de Echo Beach Bar & Hostel, die van Trutravels is. Trutravels is de organisatie waarmee ik nu rondreis. Eind deze week zal ik samengaan met Xtreme Gap, de organisatie waar ik origineel mee geboekt heb. Alle reisorganisaties hier werken een beetje samen om het samenstellen van programma’s te vergemakkelijken.
De groep is nog steeds onwijs gezellig en ik leer iedereen steeds beter kennen. Helaas worden we dus wel eind deze week opgesplitst. De helft gaat mij mee op de Xtreme Gap-trip, een deel blijft bij Trutravels en een ander deel gaat naar huis of zelf verder reizen. Mijn vrienden hier noemen me inmiddels maar V, omdat Veronique voor sommige heel moeilijk uit te spreken is. Een paar proberen het wel, maar alleen de Nederlandse Britt en de Frans-sprekende Fred slagen er eigenlijk in. Ik luister nu wel ook naar V, voor als je me ooit anders mocht willen noemen.
Op Echo Beach hebben we een boot party-dag gehad. De hele dag op een boot feesten en zwemmen. Natuurlijk legden we ook bij een paar mooie stranden aan en hebben we een waterval beklommen. We hebben gefeest op het strand van Haad Rin, waar een klein jongetje met vuursticks een show zat op te voeren. Mijn tourgids Ollie bedacht toen dat het heel leuk zou zijn als ik in het midden zou gaan staan en dat jongetje het vuur om mij heen zou zwaaien. Zonder mij te vertellen wat het plan was. Anderen gingen touwtjespringen in een heel groot springtouw dat in vlammend vuur was gedrenkt. Doodeng! Dat durfde ik niet.  
Ook hebben we een avondje rustig aan gedaan. Lekker een film kijken in een bioscoop die we hadden afgehuurd. Dat kan kennelijk zomaar in Thailand. De bioscoop is hier zo anders dan in Nederland. Je wacht van tevoren in een hele mooie jungle-omgeving met lichtjes in de bomen en een kampvuur. Overal zijn kleine, schattige paadjes en stroomt er water langs je heen. Je kunt er echt van alles halen: van popcorn tot cheesecake tot hele maaltijden als eggs benedict en sandwiches. Ook zijn er allerlei smoothies, detox teas en sapjes. De bioscoopzaal zelf is een heerlijke chill louge waar je ligt op zachte kussens. Iedereen krijgt een eigen koptelefoon voor het geluid. Zo’n bioscoop zouden we nou ook in Nederland moeten hebben!
Daarnaast zijn we ook nog een dagje naar de Slip n Fly geweest. Dat is een waterattractiepark met drie glijbanen. Bij twee glijbanen word je de lucht in gelanceerd voordat je in het water belandt. Ik heb het één keer gedaan en m’n billen doen er nog steeds pijn van! Maar je moet het zeker een keer gedaan hebben. Ook hebben we een Wipe Out challenge gedaan, wat ik dus helemaal niet kan aangezien ik nooit sport of me beweeg. Ik eindigde dan ook heel tevreden bij het restaurant met een wrap en nachos.
Donderdagavond zijn we naar de Jungle Party geweest: een klein festival in de jungle. Het was er echt prachtig, maar de drankjes wel belachelijk duur. Vanavond vindt de Full Moon Party plaats, waar we allemaal al de hele week naar uitkijken. Wil je weten hoe het feest van de maand is geweest? Blijf dan zeker lezen! X
read article
Thailand zelf kent een hele andere cultuur dan dat wij gewend zijn. Het is normaal om bij een vreemde je handen tegen elkaar tegen je borst aan te zetten en een kleine hoofdknik te geven als teken van respect. Monniken worden er gezien als de hoogste klasse uit de maatschappij. Zij mogen geen contact met vrouwen. Je hoofd is de meest heilige plek van je lichaam en je voeten de minste. Het is dus ook niet normaal om je voeten op de treinbank tegenover je te zetten.

In de nachttrein in Thailand: het is een hele ervaring. We namen de trein van Bangkok naar Khao Sok. Dit is ongeveer 12 uur en duurt een hele nacht. De stapelbedjes allemaal gepropt in dezelfde gang gaven me een hele nieuwe invulling aan de woorden ‘primitief leven’. Het opmerkelijkste was dat er wc-papier in de wc te vinden was. In Thailand is het blijkbaar normaal om in plaats van wc-papier een soort kraantje neer te zetten om jezelf mee schoon te maken. Een nacht doorbrengen in het bovenste stapelbed met het licht fel aan is niet erg prettig, maar toen we eenmaal aankwamen bij de floating bungalows was dat helemaal vergeven. Het was er zo prachtig! Zo vredig en rustig dreven de bungalows op het water, omgeven door kleine eilandjes en bergen in de verte. Er was geen teken van de drukte en stank die we hadden leren kennen in Bangkok. Het was een hele verademing. Bangkok is niet een stad om langer dan een paar dagen te verblijven.


Door het oneven aantal meisjes wist ik weer een eigen kamer met twee tweepersoonsbedden te bemachtigen. Wat echt chill was! Ik moest wel wennen aan dat ze de deur daar niet op slot doen, dus dat je al je spullen gewoon onbeheerd achterlaat. Dan moet je maar op de goedheid van de mens vertrouwen. In Khao Sok hebben we gekayakt en gezwommen en genoten van de heerlijke, rustige natuur om ons heen. De wiebelende bungalows waren hoewel schattig toch wel niet onwijs prettig om in te slapen, maar het was toch maar voor één nacht.

De floating bungalows is niet een plek om dus lang te verblijven. Er is elke dag elektriciteit van 18:30 tot 23:00. Na 23:00 is het dus pikkedonker en zie je niet waar het pad eindigt en het water begint. Ik raad dus ook zeker af om 's avonds naar de wc te gaan. De bungalows bestaan alleen uit bedden en verder niks. Voor de wc moet je dus naar de uiteindes van het gebied lopen.        

Na de bungalows gingen we met de ferry naar Bottle Beach in Koh Phangan. Het is een prachtig, wit, rustig strand met weinig mensen waar we sliepen in kleine huisjes direct aan het strand. In Bottle Beach genoten we ’s avonds met z’n allen van heerlijk eten, een kampvuur en een geïmproviseerde lichtshow van één van de Thaise werknemers. Tot in de late uurtjes hebben we gefeest, gedanst, gedronken en elkaar beter leren kennen. Mijn huisje op Bottle Beach deelde ik met Tegs: een primitief maar gezellig kamertje met een tweepersoonsbed. Er zaten wel vieze, dooie beestjes in de badkamer en de deur en ramen bleven de hele nacht klepperen, maar dat krijg je natuurlijk op zo’n reis: niet elke accommodatie is altijd perfect.

M’n backpack meenemen waardeer ik zoveel meer als ik de meiden uit mijn groep zie die een koffer mee hebben genomen. Een koffer sjouwen door het strand, over trapjes en ook nog eens allemaal heel snel als we een auto of boot moeten halen, is echt verschrikkelijk. Veel kleren of make-up meehebben is hier totaal niet belangrijk. Met al het zwemmen en rondreizen draag je toch geen make-up.

Het vreselijkste tot nu toe zijn de muggenbulten. Als je je ’s avonds niet insprayt, zit je onder de meest kriebelige muggenbulten. Verder heb ik nog niks vervelends ervaren. Er zijn al genoeg meisjes ziek geworden, flauwgevallen, random bloedneuzen en er is één meisje wiens voeten zo erg zijn verbrand dat ze helemaal gezwollen zijn en ze er bijna niet op kan lopen. Gelukkig loopt iedereen op de eilanden down south op blote voeten of slippers. Voordat je een restaurant of hostel ingaat moet je meestal toch je slippers uit doen en achterlaten.
Na een nacht in het paradijs Bottle Beach te hebben doorgebracht, vertrokken we naar Echo Beach, dat ook in Koh Phangan ligt. Hier zal aankomende vrijdag de zo beroemde Full Moon Party plaatsvinden. Wil je weten of Echo Beach mij net zo bevalt als Bottle Beach? Blijf dan zeker lezen! Xx

De eilanden down south

Thailand zelf kent een hele andere cultuur dan dat wij gewend zijn. Het is normaal om bij een vreemde je handen tegen elkaar tegen je borst aan te zetten en een kleine hoofdknik te geven als teken van respect. Monniken worden er gezien als de hoogste klasse uit de maatschappij. Zij mogen geen contact met vrouwen. Je hoofd is de meest heilige plek van je lichaam en je voeten de minste. Het is dus ook niet normaal om je voeten op de treinbank tegenover je te zetten.

In de nachttrein in Thailand: het is een hele ervaring. We namen de trein van Bangkok naar Khao Sok. Dit is ongeveer 12 uur en duurt een hele nacht. De stapelbedjes allemaal gepropt in dezelfde gang gaven me een hele nieuwe invulling aan de woorden ‘primitief leven’. Het opmerkelijkste was dat er wc-papier in de wc te vinden was. In Thailand is het blijkbaar normaal om in plaats van wc-papier een soort kraantje neer te zetten om jezelf mee schoon te maken. Een nacht doorbrengen in het bovenste stapelbed met het licht fel aan is niet erg prettig, maar toen we eenmaal aankwamen bij de floating bungalows was dat helemaal vergeven. Het was er zo prachtig! Zo vredig en rustig dreven de bungalows op het water, omgeven door kleine eilandjes en bergen in de verte. Er was geen teken van de drukte en stank die we hadden leren kennen in Bangkok. Het was een hele verademing. Bangkok is niet een stad om langer dan een paar dagen te verblijven.


Door het oneven aantal meisjes wist ik weer een eigen kamer met twee tweepersoonsbedden te bemachtigen. Wat echt chill was! Ik moest wel wennen aan dat ze de deur daar niet op slot doen, dus dat je al je spullen gewoon onbeheerd achterlaat. Dan moet je maar op de goedheid van de mens vertrouwen. In Khao Sok hebben we gekayakt en gezwommen en genoten van de heerlijke, rustige natuur om ons heen. De wiebelende bungalows waren hoewel schattig toch wel niet onwijs prettig om in te slapen, maar het was toch maar voor één nacht.

De floating bungalows is niet een plek om dus lang te verblijven. Er is elke dag elektriciteit van 18:30 tot 23:00. Na 23:00 is het dus pikkedonker en zie je niet waar het pad eindigt en het water begint. Ik raad dus ook zeker af om 's avonds naar de wc te gaan. De bungalows bestaan alleen uit bedden en verder niks. Voor de wc moet je dus naar de uiteindes van het gebied lopen.        

Na de bungalows gingen we met de ferry naar Bottle Beach in Koh Phangan. Het is een prachtig, wit, rustig strand met weinig mensen waar we sliepen in kleine huisjes direct aan het strand. In Bottle Beach genoten we ’s avonds met z’n allen van heerlijk eten, een kampvuur en een geïmproviseerde lichtshow van één van de Thaise werknemers. Tot in de late uurtjes hebben we gefeest, gedanst, gedronken en elkaar beter leren kennen. Mijn huisje op Bottle Beach deelde ik met Tegs: een primitief maar gezellig kamertje met een tweepersoonsbed. Er zaten wel vieze, dooie beestjes in de badkamer en de deur en ramen bleven de hele nacht klepperen, maar dat krijg je natuurlijk op zo’n reis: niet elke accommodatie is altijd perfect.

M’n backpack meenemen waardeer ik zoveel meer als ik de meiden uit mijn groep zie die een koffer mee hebben genomen. Een koffer sjouwen door het strand, over trapjes en ook nog eens allemaal heel snel als we een auto of boot moeten halen, is echt verschrikkelijk. Veel kleren of make-up meehebben is hier totaal niet belangrijk. Met al het zwemmen en rondreizen draag je toch geen make-up.

Het vreselijkste tot nu toe zijn de muggenbulten. Als je je ’s avonds niet insprayt, zit je onder de meest kriebelige muggenbulten. Verder heb ik nog niks vervelends ervaren. Er zijn al genoeg meisjes ziek geworden, flauwgevallen, random bloedneuzen en er is één meisje wiens voeten zo erg zijn verbrand dat ze helemaal gezwollen zijn en ze er bijna niet op kan lopen. Gelukkig loopt iedereen op de eilanden down south op blote voeten of slippers. Voordat je een restaurant of hostel ingaat moet je meestal toch je slippers uit doen en achterlaten.
Na een nacht in het paradijs Bottle Beach te hebben doorgebracht, vertrokken we naar Echo Beach, dat ook in Koh Phangan ligt. Hier zal aankomende vrijdag de zo beroemde Full Moon Party plaatsvinden. Wil je weten of Echo Beach mij net zo bevalt als Bottle Beach? Blijf dan zeker lezen! Xx

read article
Bangkok is voor mij niet meer alleen de hoofdstad van Thailand, maar ook de stad van de roze taxi’s, van druk en onveilig verkeer, van eten met stokjes, van dametjes met gekke hoedjes en supermarkten met alleen vettig eten.

Mijn tussenjaar begon een paar dagen geleden nog een beetje stroef: veel verdriet na het afscheid nemen van iedereen (maar hé, wat verwacht je als je op je 18e ineens een halfjaar weggaat) maar vooral ook veel zenuwen voor wat me te wachten stond. Ik was er zeker van dat het leuk ging worden en ik kan best de touwtjes uit handen geven, maar de plotselinge verantwoordelijkheid voor alles wat ik meehad en de angst het kwijt te raken en uiteindelijk wel in m’n eentje te zijn en me in m’n eentje te moeten redden, overviel me toch wel. Op een vakantie met je ouders, vriendinnen of vriendje heb je tenminste de garantie dat er iemand voor je klaar staat en je uit de brand helpt. Die angst werd al helemaal bevestigd toen ik de eerste dag alleen was en meteen m’n pinpas niet meer uit een ATM-automaat wilde komen. Gelukkig heb je dan nog vreemdelingen – die ik toch echt vaker moet gaan vertrouwen (maar niet te vaak) – om je dan uit de brand te helpen.
Maar dat hoort er allemaal bij: die zenuwen beteken in elk geval dat je voorzichtig bent.

Er was daarentegen niks engs aan het verkennen van Bangkok. De eerste dag kon ik genieten van een eigen hotelkamer met tweepersoonsbed, airco en wifi. Het ontmoeten met de groep was meteen heel erg gezellig! De meeste zijn Engels, maar er zit ook een Ierse, Zwitserse, Nieuw-Zeelandse en ook één landgenoot tussen. Iedereen had duidelijk veel zin om nieuwe vrienden te maken en het klikte dan ook meteen met iedereen. De eerste uitgaansnacht was één groot feest waarin de gidsen ons meenamen naar de leukste clubs op Khao San Road (dé uitgaansstraat van Bangkok).
Bangkok blijkt een bruisend nachtleven te hebben, waar iedereen uit buckets vol drank drinkt, danst op straat (vooral als het regent!) en tot diep in de nacht wordt lastig gevallen door de vervelende maar grappige dametjes die je allerlei producten proberen aan te smeren.


In Bangkok hebben we overdag tempels bezocht in het snikhete, benauwde weer, een tocht gemaakt over de rivier in een veel te gevaarlijke boot, een race gehouden door de straten van Bangkok in een veel te gevaarlijke party-tuktuk, veel gezwommen en gedineerd in het hoogste gebouw van Bangkok voor de belachelijke prijs van 1000 baht. Dit klinkt veel, maar is omgerekend ongeveer 30 euro voor onbeperkt eten en drinken én het beste uitzicht over de stad. In Bangkok kun je heel makkelijk lekker eten en drinken voor 150 baht (= ongeveer 5 euro).

De vier dagen dat ik in Bangkok was, sliep ik als enige alleen op een kamer. Heerlijk! Lekker douchen wanneer ik zelfde wilde en altijd lekker rustig als ik ging slapen. Het zorgde voor een goede balans tussen tijd voor mezelf en tijd met de groep.

Na Bangkok gingen we naar Khao Sok met de nachttrein om in de beroemde floating bungalows een nachtje te verblijven en te genieten van de paradijselijke omgeving. Wil je weten hoe dat is geweest? Blijf dan zeker lezen! Xx

Mijn eerste dagen in Bangkok

Bangkok is voor mij niet meer alleen de hoofdstad van Thailand, maar ook de stad van de roze taxi’s, van druk en onveilig verkeer, van eten met stokjes, van dametjes met gekke hoedjes en supermarkten met alleen vettig eten.

Mijn tussenjaar begon een paar dagen geleden nog een beetje stroef: veel verdriet na het afscheid nemen van iedereen (maar hé, wat verwacht je als je op je 18e ineens een halfjaar weggaat) maar vooral ook veel zenuwen voor wat me te wachten stond. Ik was er zeker van dat het leuk ging worden en ik kan best de touwtjes uit handen geven, maar de plotselinge verantwoordelijkheid voor alles wat ik meehad en de angst het kwijt te raken en uiteindelijk wel in m’n eentje te zijn en me in m’n eentje te moeten redden, overviel me toch wel. Op een vakantie met je ouders, vriendinnen of vriendje heb je tenminste de garantie dat er iemand voor je klaar staat en je uit de brand helpt. Die angst werd al helemaal bevestigd toen ik de eerste dag alleen was en meteen m’n pinpas niet meer uit een ATM-automaat wilde komen. Gelukkig heb je dan nog vreemdelingen – die ik toch echt vaker moet gaan vertrouwen (maar niet te vaak) – om je dan uit de brand te helpen.
Maar dat hoort er allemaal bij: die zenuwen beteken in elk geval dat je voorzichtig bent.

Er was daarentegen niks engs aan het verkennen van Bangkok. De eerste dag kon ik genieten van een eigen hotelkamer met tweepersoonsbed, airco en wifi. Het ontmoeten met de groep was meteen heel erg gezellig! De meeste zijn Engels, maar er zit ook een Ierse, Zwitserse, Nieuw-Zeelandse en ook één landgenoot tussen. Iedereen had duidelijk veel zin om nieuwe vrienden te maken en het klikte dan ook meteen met iedereen. De eerste uitgaansnacht was één groot feest waarin de gidsen ons meenamen naar de leukste clubs op Khao San Road (dé uitgaansstraat van Bangkok).
Bangkok blijkt een bruisend nachtleven te hebben, waar iedereen uit buckets vol drank drinkt, danst op straat (vooral als het regent!) en tot diep in de nacht wordt lastig gevallen door de vervelende maar grappige dametjes die je allerlei producten proberen aan te smeren.


In Bangkok hebben we overdag tempels bezocht in het snikhete, benauwde weer, een tocht gemaakt over de rivier in een veel te gevaarlijke boot, een race gehouden door de straten van Bangkok in een veel te gevaarlijke party-tuktuk, veel gezwommen en gedineerd in het hoogste gebouw van Bangkok voor de belachelijke prijs van 1000 baht. Dit klinkt veel, maar is omgerekend ongeveer 30 euro voor onbeperkt eten en drinken én het beste uitzicht over de stad. In Bangkok kun je heel makkelijk lekker eten en drinken voor 150 baht (= ongeveer 5 euro).

De vier dagen dat ik in Bangkok was, sliep ik als enige alleen op een kamer. Heerlijk! Lekker douchen wanneer ik zelfde wilde en altijd lekker rustig als ik ging slapen. Het zorgde voor een goede balans tussen tijd voor mezelf en tijd met de groep.

Na Bangkok gingen we naar Khao Sok met de nachttrein om in de beroemde floating bungalows een nachtje te verblijven en te genieten van de paradijselijke omgeving. Wil je weten hoe dat is geweest? Blijf dan zeker lezen! Xx
read article

Welkom! Ik ben Veronique (18). Voor wie het nog niet weet: in mei ben ik geslaagd voor mijn gymnasium diploma en ik heb besloten een tussenjaar te nemen voordat ik ga studeren. Dit ga ik doen omdat ik graag een bijzondere reis wil maken nu ik nog jong ben en nu het nog kan, maar ook omdat ik nog niet precies weet wat ik wil gaan studeren.
Deze blog heb ik dan ook opgericht om iedereen die geïnteresseerd is op de hoogte te houden van alle (bijzondere) dingen die ik mee ga maken. Hier kun je dus alle updates over mijn reis lezen (dit ook zodat ik niet tien keer hetzelfde verhaal hoef te vertellen) en ook zal ik hier alle foto's plaatsen die ik maak. Vandaag staat de eerst post online omdat ik vandaag vertrek naar Bangkok!!

Wat ga ik precies doen? 
Omdat ik mijn nog 'lege' jaar goed wilde invullen, heb ik een groot deel van mijn reis al voorbereid. Ik vertrek op 4 september naar Thailand, waar ik een maand door zal brengen. Ik ben hier deels met een groep en deels ga ik zelf op pad. In oktober vlieg ik naar Australië waar ik eerst een introductieweek heb in Sydney, dan een week ga surfen en vervolgens weer op eigen benen kom te staan (in deze tijd kan ik gaan reizen of werken). Ik blijf vier maanden in Australië. Rond eind januari vlieg ik dan weer naar huis, om al mijn inmiddels studerende vrienden weer eens in de armen te kunnen sluiten. Van maart tot april ga ik nog een maand naar Amerika, waar ik met een groep reizigers van het westen (Los Angeles) naar het oosten (New York) trek en onderweg een hoop steden en andere hoogtepunten ga bezoeken. De groepsreizen heb ik geregeld via Xtreme Gap, een organisatie die programma's samenstelt voor jonge reizigers zoals ik en hen met elkaar in contact brengt. Zij hebben mij ook geholpen met alle andere dingen rondom mijn reis te regelen.


Wat neem ik mee? 
Een backpack en een camera zijn maar een fractie van de vele dingen die je nodig hebt op zo'n reis. Ik heb begin augustus bij Bever de "Ariel 55" Osprey-backpack gehaald. Dit is een 55 liter-backpack die voor zo'n klein meisje als ik voldoende moet zijn. Ook heb ik een nieuwe camera gekocht: een rode Canon Powershot SX720 HS. Dit is een camera die met WiFi werkt, Full HD video's maakt en een sterke zoom heeft. Verder moet je vooral denken aan kleding, medicijnen, handige dingen als een tablet en comfortabele spullen als oordopjes en een lakenzak. Ik neem eigenlijk gewoon een compleet overlevingspakket mee. De inpaklijst komt grotendeels overeen met die op Reisjunk.

Natuurlijk vind ik het allemaal hartstikke spannend, maar vooral heel erg leuk. Ik verwacht nog niet teveel van alles wat ik mee ga maken en laat het gewoon over me heen komen.

Dus... als je benieuwd bent naar wat ik mee ga maken en hoe deze ervaring mij bevalt, kom dan regelmatig even kijken. Om op de hoogte te blijven van alle nieuwe posts kun je je e-mail invullen aan de rechterkant of mijn persoonlijke Facebook-pagina volgen waar ik af en toe linkjes zal plaatsen.
Voor nu, veel plezier met het bezoeken van mijn reisblog!

Lees hier meer over de reizen die ik ga volgen:
- Thailand Entourage 
- Sydney Connexion
- USA Road Trip LA to New York 

Het begin van mijn tussenjaar


Welkom! Ik ben Veronique (18). Voor wie het nog niet weet: in mei ben ik geslaagd voor mijn gymnasium diploma en ik heb besloten een tussenjaar te nemen voordat ik ga studeren. Dit ga ik doen omdat ik graag een bijzondere reis wil maken nu ik nog jong ben en nu het nog kan, maar ook omdat ik nog niet precies weet wat ik wil gaan studeren.
Deze blog heb ik dan ook opgericht om iedereen die geïnteresseerd is op de hoogte te houden van alle (bijzondere) dingen die ik mee ga maken. Hier kun je dus alle updates over mijn reis lezen (dit ook zodat ik niet tien keer hetzelfde verhaal hoef te vertellen) en ook zal ik hier alle foto's plaatsen die ik maak. Vandaag staat de eerst post online omdat ik vandaag vertrek naar Bangkok!!

Wat ga ik precies doen? 
Omdat ik mijn nog 'lege' jaar goed wilde invullen, heb ik een groot deel van mijn reis al voorbereid. Ik vertrek op 4 september naar Thailand, waar ik een maand door zal brengen. Ik ben hier deels met een groep en deels ga ik zelf op pad. In oktober vlieg ik naar Australië waar ik eerst een introductieweek heb in Sydney, dan een week ga surfen en vervolgens weer op eigen benen kom te staan (in deze tijd kan ik gaan reizen of werken). Ik blijf vier maanden in Australië. Rond eind januari vlieg ik dan weer naar huis, om al mijn inmiddels studerende vrienden weer eens in de armen te kunnen sluiten. Van maart tot april ga ik nog een maand naar Amerika, waar ik met een groep reizigers van het westen (Los Angeles) naar het oosten (New York) trek en onderweg een hoop steden en andere hoogtepunten ga bezoeken. De groepsreizen heb ik geregeld via Xtreme Gap, een organisatie die programma's samenstelt voor jonge reizigers zoals ik en hen met elkaar in contact brengt. Zij hebben mij ook geholpen met alle andere dingen rondom mijn reis te regelen.


Wat neem ik mee? 
Een backpack en een camera zijn maar een fractie van de vele dingen die je nodig hebt op zo'n reis. Ik heb begin augustus bij Bever de "Ariel 55" Osprey-backpack gehaald. Dit is een 55 liter-backpack die voor zo'n klein meisje als ik voldoende moet zijn. Ook heb ik een nieuwe camera gekocht: een rode Canon Powershot SX720 HS. Dit is een camera die met WiFi werkt, Full HD video's maakt en een sterke zoom heeft. Verder moet je vooral denken aan kleding, medicijnen, handige dingen als een tablet en comfortabele spullen als oordopjes en een lakenzak. Ik neem eigenlijk gewoon een compleet overlevingspakket mee. De inpaklijst komt grotendeels overeen met die op Reisjunk.

Natuurlijk vind ik het allemaal hartstikke spannend, maar vooral heel erg leuk. Ik verwacht nog niet teveel van alles wat ik mee ga maken en laat het gewoon over me heen komen.

Dus... als je benieuwd bent naar wat ik mee ga maken en hoe deze ervaring mij bevalt, kom dan regelmatig even kijken. Om op de hoogte te blijven van alle nieuwe posts kun je je e-mail invullen aan de rechterkant of mijn persoonlijke Facebook-pagina volgen waar ik af en toe linkjes zal plaatsen.
Voor nu, veel plezier met het bezoeken van mijn reisblog!

Lees hier meer over de reizen die ik ga volgen:
- Thailand Entourage 
- Sydney Connexion
- USA Road Trip LA to New York 
read article
Abonneren op: Reacties (Atom)

Latest Instagrams

© Veronique in new places. Design by Fearne.